Parnasianismoa XIX. mendeko bigarren erdialdeko frantses poesia-mugimendua izan zen, erromantikoen lirismoari aurka egiteko sortua, eta poesia inpertsonala eta forma landua proposatzen zuena. 1836an Théophile Gautierrek Mademoiselle de Maupin liburuaren hitzaurrean «artea arteagatik» teoria aurkeztu zuen. Haren inguruan elkartu ziren artea erabilgarria izan ez zedin nahi zuten zenbait poeta. Leconte de Lisle izan zen aitzindari nagusia (Poèmes antiques, 1853).

Property Value
dbo:abstract
  • Parnasianismoa XIX. mendeko bigarren erdialdeko frantses poesia-mugimendua izan zen, erromantikoen lirismoari aurka egiteko sortua, eta poesia inpertsonala eta forma landua proposatzen zuena. 1836an Théophile Gautierrek Mademoiselle de Maupin liburuaren hitzaurrean «artea arteagatik» teoria aurkeztu zuen. Haren inguruan elkartu ziren artea erabilgarria izan ez zedin nahi zuten zenbait poeta. Leconte de Lisle izan zen aitzindari nagusia (Poèmes antiques, 1853). Hasieran, garai hartako gizarte-gaiak erabili zituzten, eta geroago mitologiakoak, epikoak, antzinako herrietakoak, Indiakoak eta Greziakoak, etab. Mugimenduaren izena zenbait kidek idatzi zuten Le Parnasse Contemporain (1886, 1871, 1876), hiru alez osatutako poesia-bildumatik eratorria da. Le Parnasseren hirugarren alea argitaratu zenerako taldea banatzen hasia zen. Gautier, Baudelaire, Banville, Leconte de Lisle, Glatigny, Sully Prudhomme, Heredia, Coppée, Mallarmé, Verlaine izan ziren parnasianismoaren jarraitzaile ezagunenak. Europan nabarmena izan zen parnasianismoaren eragina, batez ere Espainiako eta Portugalgo modernisten artean eta Jeune Belgique mugimenduan. (eu)
  • Parnasianismoa XIX. mendeko bigarren erdialdeko frantses poesia-mugimendua izan zen, erromantikoen lirismoari aurka egiteko sortua, eta poesia inpertsonala eta forma landua proposatzen zuena. 1836an Théophile Gautierrek Mademoiselle de Maupin liburuaren hitzaurrean «artea arteagatik» teoria aurkeztu zuen. Haren inguruan elkartu ziren artea erabilgarria izan ez zedin nahi zuten zenbait poeta. Leconte de Lisle izan zen aitzindari nagusia (Poèmes antiques, 1853). Hasieran, garai hartako gizarte-gaiak erabili zituzten, eta geroago mitologiakoak, epikoak, antzinako herrietakoak, Indiakoak eta Greziakoak, etab. Mugimenduaren izena zenbait kidek idatzi zuten Le Parnasse Contemporain (1886, 1871, 1876), hiru alez osatutako poesia-bildumatik eratorria da. Le Parnasseren hirugarren alea argitaratu zenerako taldea banatzen hasia zen. Gautier, Baudelaire, Banville, Leconte de Lisle, Glatigny, Sully Prudhomme, Heredia, Coppée, Mallarmé, Verlaine izan ziren parnasianismoaren jarraitzaile ezagunenak. Europan nabarmena izan zen parnasianismoaren eragina, batez ere Espainiako eta Portugalgo modernisten artean eta Jeune Belgique mugimenduan. (eu)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageID
  • 273451 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 4929363 (xsd:integer)
dct:subject
rdfs:comment
  • Parnasianismoa XIX. mendeko bigarren erdialdeko frantses poesia-mugimendua izan zen, erromantikoen lirismoari aurka egiteko sortua, eta poesia inpertsonala eta forma landua proposatzen zuena. 1836an Théophile Gautierrek Mademoiselle de Maupin liburuaren hitzaurrean «artea arteagatik» teoria aurkeztu zuen. Haren inguruan elkartu ziren artea erabilgarria izan ez zedin nahi zuten zenbait poeta. Leconte de Lisle izan zen aitzindari nagusia (Poèmes antiques, 1853). (eu)
  • Parnasianismoa XIX. mendeko bigarren erdialdeko frantses poesia-mugimendua izan zen, erromantikoen lirismoari aurka egiteko sortua, eta poesia inpertsonala eta forma landua proposatzen zuena. 1836an Théophile Gautierrek Mademoiselle de Maupin liburuaren hitzaurrean «artea arteagatik» teoria aurkeztu zuen. Haren inguruan elkartu ziren artea erabilgarria izan ez zedin nahi zuten zenbait poeta. Leconte de Lisle izan zen aitzindari nagusia (Poèmes antiques, 1853). (eu)
rdfs:label
  • Parnasianismo (eu)
  • Parnasianismo (eu)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:wikiPageRedirects of
is foaf:primaryTopic of